Sýningarlok 26. apríl: Vatnsberinn-Fjall+kona í Ásmundarsafni

             
Vatnsberinn

Sýningarlok á Vatnsberinn-Fjall+kona í Ásmundarsafni

Sýningunni Ásmundur Sveinsson: Vatnsberinn-Fjall+kona lýkur í Ásmundarsafni sunnudaginn 26. apríl. Hin kunna höggmynd Ásmundar Sveinssonar, Vatnsberinn (1937), er þungamiðja og leiðarstef sýningarinnar. Á sýningunni eru ásamt Vatnsberanum önnur valin verk Ásmundar, í samtali við verk þeirra Örnu Valsdóttur, Daníels Magnússonar, Kristínar Gunnlaugsdóttur, Níelsar Hafsteins, Ólafar Nordal, Ragnhildar Stefánsdóttur  og Sigurðar Guðmundssonar. Sýningarstjóri er Harpa Björnsdóttir.

Á sýningunni er þess jafnframt minnst að á árinu 2015 eru 100 ár liðin frá því að konur fengu kosningarétt hér á landi, en það varð með lögum staðfestum af Danakonungi 19. júní 1915.

Vatnberarnir í Reykjavík voru ein lægsta stétt fólks í mannvirðingum á sínum tíma. Um vatnsburðinn sáu bæði konur og karlar, þó heldur fleiri konur. Þrátt fyrir að starf vatnsberanna væri eitt hið minnst metna og lægst launaða í Reykjavík, mun það hafa verið eina starfið þar sem jafnrétti ríkti í launamálum.

Ásmundur gerði höggmyndina Vatnsberann til að heiðra minningu vatnsberanna og túlka styrk þeirra og seiglu, við gerð hans hafði hann tröllslega fjallamyndun Íslands í huga.

Sumum Reykvíkingum þótti þó enginn heiður að höggmyndinni og hugmyndir um að staðsetja hana í miðbænum ollu langvinnum deilum á árunum 1948-1955 og ekki örgrannt um að væri pólitík blandið. Vatnsberinn var m.a. uppnefndur ófreskja og skrímsli með selshaus og hótað eyðileggingu.

Seinna varð Vatnsberinn kyndilmerki á veggspjaldi kvennafrídagsins í Reykjavík 1975, þótti vera táknrænn fyrir sögu kvenna. Vitnar þetta um breyttan tíðaranda og breytilegt mat á listaverkum en ekki síður um hve stjórnmálamönnum getur orðið hált á því að reyna að stjórna listastefnum og fagurfræðilegu mati.

Það er vel þess virði að rifja þessa sögu upp, auk ljósmynda og sögulegra heimilda um vatnsberana.

WP2Social Auto Publish Powered By : XYZScripts.com