IngunnFjóla Afstaða Kyrrstaða Hreyfing 2016 2 (c1)

Kveikjuþræðir 2016

Kveikjuþræðir 2016 hefjast með sýningu á verkum Ingunnar Fjólu Ingþórsdóttur og Rebeccu Cusworth föstudaginn 4. mars. Venju samkvæmt er sýningarrýmið Kubburinn en að þessu sinni teygja verkin sig út fyrir það rými. Annað verkanna verður þannig til sýnis í Kubbnum en hitt handan veggs sem skilur vinnurými meistaranema frá. Formgerð sýningarinnar mætti því líkja við stök mengi sem skarast í tíma og rúmi.

Innsetning Rebeccu Cusworth í Kubbnum tekur til íveru mannsins í ægifegurð náttúrunnar og vekur áhorfandann til umhugsunar um hið stóra samhengi sem maðurinn hefur gert að leikvelli sínum. Verkið er unnið með blönduðum miðlum og efnir til umræðu við áhorfandann á persónulegan hátt.

Þáttökuverk Ingunnar Fjólu er staðsett hinum megin veggjarins. Í stað þess að vinna út frá náttúrunni, eins og Rebecca, fjallar verkið um efnisheiminn. Verkin eiga það sameiginlegt að í þeim má upplifa leikni mannsins og getu til þess að hafa áhrif á umhverfi sitt. Verk Ingunnar Fjólu býður áhorfendum að skynja eðli og uppröðun hins hlutlæga heims í gegnum leik sem leiðir af sér nýtt og breytilegt samhengi.

The exhibition series Sparkplugs 2016 begins with an exhibition of the works of Ingunn Fjóla Ingþórsdóttir and Rebecca Cusworth, Friday, March 4th. As usual, the event takes place in the Kubburinn exhibition space, but on this occasion the works exceed the limits of the customary space. One of the two works is showcased in Kubburinn but the other on the other side of the wall, in a project space within the students studio. The exhibition structure could be described as two single but overlapping sets.

Rebecca Cusworth’s installation in Kubburinn deals with the habitation of humans in the sublime surroundings of nature and encourages the viewer to consider the cosmic context as a playground adopted by mankind. The work is a mixed media installation and is an invitation to the viewer to engage in conversation on personal terms.

The participatory installation of Ingunn Fjóla Ingþórsdóttir takes place in the adjacent space to Rebecca’s. Instead of focusing on nature, as Rebecca’s work does, Ingunn Fjóla’s work deals with the physics of the material world. What the works have in common is the way both explore play and the ability of humans to construct their environment. Ingunn invites the viewer to perceive the nature and composition of the material world through play, that produces a new and changeable context.

Í verkinu Afstaða kyrrstaða hreyfing bregður Ingunn Fjóla Ingþórsdóttir á leik og býður sýningargestum að skapa verkið með sér. Hugmyndin að uppsetningunni og undirbúningurinn er hennar eigin, en gestirnir sjá um að framkvæma gjörninginn; með þátttöku sinni setja þeir verkið upp í rýminu. Listaverkið verður tenging á milli listamannsins og áhorfenda.

Íhlutir verksins eru bómullarþræðir litaðir með akrýlmálningu sem bundnir eru við hvítar blöðrur blásnar upp með helíum. Við komuna fá gestir afhenta blöðru með þræði; þátttaka þeirra felst í að sleppa blöðrunum innan sýningarrýmisins og skapa þannig síbreytilega myndbyggingu verksins. Málverk er undirliggjandi stef í verkum Ingunnar Fjólu. Í þetta sinnið vísar hún í málverkið með því að bera málningu á bómullarþræðina eins og um striga væri að ræða.

Í sýningunni er Ingunni Fjólu umhugað um að sleppa takinu af myndbyggingunni og fagurfræðinni sem hún hefur hingað til stýrt af mikilli nákvæmni í verkum sínum. Hún fær sýningargestina til að annast framkvæmdina fyrir sig og skapa þannig innbyrðis hlutföll verksins. Fagurfræði verksins veltur á heildarmynd þess, byggðri upp með litunum sem Ingunn Fjóla valdi á þræðina og uppröðun þeirra sem áhorfendur sjá um.

Skynjun áhorfenda er Ingunni Fjólu mikilvæg. Hún hugsar verkið sem leikvöll þar sem spilaður er fagurfræðilegur leikur. Samspil litanna verður óræð gáta og einnig hvernig áhorfendur skynja samsetningu þeirra. Koma þeir til með að blandast saman og mynda nýja liti? Hversu margir þræðir koma til með að vera í rýminu fer eftir fjölda þátttakenda, en leiða má að því líkum að því fleiri sem lituðu þræðirnir verða, þeim mun ríkari verða sjónræn áhrif þeirra.

In her work A stand towards stillstand Ingunn Fjóla Ingþórsdóttir invites the exhibition guests to create the piece with her. The preparation and the idea of the installation is her own, but the guests are the ones who, with their participation, execute and install the work within the exhibition space. The work becomes a connection between the artist and the audience.

The work is made up of cotton threads that are coloured with acrylic paint and tied to white helium-filled balloons. Upon arrival each guest receives a balloon with a thread tied to it. Their part in the installation is to release the balloon within the exhibition space whereby creating the ever-changing composition of the piece. Painting is a constant theme in Ingunn Fjóla´s work; seen here in the application of paint to the threads as if they were canvas.

With this work Ingunn Fjóla’s aim is to let go of the control she usually has over the composition of her pieces. She gets the audience to perform the work and by doing so they produce the internal ratios of the work. The aesthetics of the piece is made up of the colours Ingunn Fjóla has chosen for the threads, as well as by the arrangement of them by the audience.

The viewers’ perception is for Ingunn Fjóla an important part of the work. She thinks of the work as a playground where an aesthetic game is played. How the colours will come to interact is not known beforehand neither is it known how the audience will perceive their combination. Will the colours blend together in their eyes and become new colours? How many threads the work will include depends on the number of guests, but it is likely that the more threads there are the richer the visual effect will be.

 

 

WP2Social Auto Publish Powered By : XYZScripts.com